دوشنبه, 03 مهر 1396 ساعت 12:11

امضای قرارداد همکاری ایران و ژاپن برای کاهش آلودگی هوای تهران

این مورد را ارزیابی کنید
(0 رای‌ها)

مدیرعامل شرکت کنترل کیفیت هوای تهران از آغاز همکاری‌های ایران با دولت ژاپن در زمینه کاهش آلودگی هوای تهران خبر داد و گفت: فلزات سنگینی در آلاینده‌های تهران مشاهده می‌شود که منبع و منشا اصلی آن‌ها هنوز مشخص نیست.

وحید حسینی در نشست خبری امضای قرارداد همکاری دولت ایران و ژاپن در زمینه‌های علمی، فنی و آموزشی که امروز برگزار شد، اظهار کرد: برای کاهش آلودگی هوای تهران قرارداد همکاری بین دولت جمهوری اسلامی ایران و ژاپن منعقد شده است تا همکاری‌های علمی، فنی، آموزشی و تجهیزاتی بین این دو کشور صورت گیرد. مجری این قرارداد در دولت ایران، شرکت کنترل کیفیت هوای تهران وابسته به شهرداری تهران و مجری این قرارداد در دولت ژاپن، جایکا است.

مدیرعامل شرکت کنترل کیفیت هوای تهران با بیان اینکه جایکا پروژه‌های متعددی در زمینه محیط زیست در کشورهای در حال توسعه از جمله ایران اجرا کرده است، گفت: این سازمان دولتی در پروژه احیای دریاچه ارومیه همکاری دارد و این بار بر اساس تعهدات بین‌المللی خود تصمیم گرفته است در زمینه کاهش آلودگی هوای کلان شهر تهران نیز همکاری کند.

به گفته حسینی، مذاکرات قرارداد همکاری بین ایران و ژاپن در راستای کاهش آلودگی هوای تهران دو سال طول کشیده است. این پروژه در بازه چهارساله انجام خواهد شد که طی آن کارشناسان و متخصصان ژاپنی با کارشناسان و متخصصان شرکت کنترل کیفیت هوای تهران و اداره کل محیط زیست استان تهران همکاری خواهند داشت. بر اساس قرارداد، منابع اصلی آلودگی هوای تهران شناسایی و سهم‌بندی آلاینده‌ها به طور دقیق انجام خواهد شد.

وی با اشاره به اینکه تاکنون مطالعاتی در زمینه شناسایی منابع آلاینده تهران صورت گرفته است، گفت: دلایل اصلی آلودگی هوا مشخص شده اما نیاز داریم که در برخی زمینه‌ها به جزئیات بیشتری دست پیدا کنیم. برای مثال دستیابی به جزئیات و اطلاعات بیشتر در مورد آلاینده ازن و هیدروکربن‌ها نیاز شهر تهران است.

مدیرعامل شرکت کنترل کیفیت هوای تهران تاکید کرد: امیدواریم در پایان چهار سال در زمینه سیاستگذاری و وضع قوانین کاهش آلودگی هوا نیز موفقیت‌هایی داشته باشیم.

حسینی در مورد هزینه اجرای پروژه کاهش آلودگی هوای تهران اظهارکرد: هزینه‌ای که طرف ژاپنی برای اجرای این قرارداد می‌پردازد ۷ میلیون دلار طی چهار سال برآورد شده است. این کمک مالی به طور بلاعوض از سوی دولت ژاپن پرداخته خواهد شد. طی اجرای این پروژه طرف ایرانی هیچ هزینه‌ای متقبل نمی‌شود.

وی تاکید کرد: امیدواریم در پایان دوره چهارساله اجرای پروژه علاوه بر شناسایی دقیق آلاینده‌های هوای تهران بتوانیم متخصصان ایرانی در زمینه مقابله با آلودگی هوا را تربیت کنیم. تربیت کارشناسان و متخصصان ایرانی به عنوان یک هدف جانبی در این پروژه دنبال خواهد شد.

مدیرعامل شرکت کنترل کیفیت هوای تهران در ادامه اظهار کرد: امیدواریم با کمک اداره کل محیط زیست استان تهران بتوانیم دستاوردهای این پروژه را به سایر کلان شهرهای کشور که با آلودگی هوا درگیر هستند انتقال دهیم.

حسینی همچنین از انتقال تجهیزات و تکنولوژی به کشور خبر داد و گفت: طی دو سال گذشته که مذاکرات پروژه انجام می‌شد، درباره کمک تجهیزاتی دولت ژاپن نیز مذاکره کردیم. ارائه تجهیزات از سوی دولت ژاپن در کابینه این کشور به تصویب رسیده است و منتظر هستیم بعد از عقد قرارداد جداگانه بین شهرداری تهران و دولت ژاپن تجهیزات آنالیز هوا وارد کشور شود. دولت ژاپن برای انتقال این تجهیزات ۱۲.۵ میلیون تا ۱۳ میلیون دلار هزینه خواهد کرد.

وی با بیان اینکه بازه چهارساله برای انجام پروژه کاهش آلودگی هوا بازه طولانی مدت نیست، تاکید کرد: معمولا پروژه‌های کاهش آلودگی هوا در دنیا به‌طور ۱۰ تا ۲۰ ساله انجام می‌شود بنابراین چهار سال زمان زیادی برای انجام چنین پروژه‌ای نیست.

مدیرعامل شرکت کنترل کیفیت هوای تهران در ادامه با تاکید بر اینکه پیدا کردن راهکارهای کاهش آلودگی هوا بدون شناسایی دقیق آلاینده‌ها میسر نیست، گفت: در سال ۸۲ با کمک اطلاعات پروژه قبلی جایکا متوجه شدیم که خودروهای کاربراتوری نقش مهمی در تولید گازهای منواکسیدکربن در تهران دارند؛ آلاینده‌ای که عامل سکته‌های قلبی است. همچنین در نتیجه این مطالعات متوجه شدیم که سرب در هوای تهران وجود دارد بنابراین تلاش‌ها برای ارتقای استاندارد خودرو و حذف کاربراتور آغاز شد و در نهایت حذف سرب انجام شد منواکسیدکربن در هوای تهران کاهش یافت.

حسینی افزود: در پروژه چهار ساله کاهش آلودگی هوای تهران در مقطع کوتاهی مطالعات شناسایی دقیق آلاینده‌ها را انجام می‌دهیم سپس به ارائه راهکارها خواهیم پرداخت. در حال حاضر اطلاعات بسیاری در مورد  منابع آلودگی هوای تهران وجود دارد ولی قصد داریم این اطلاعات را دقیق‌تر کنیم و در کنار آن به راه‌حل‌ها برای کاهش آلودگی ناشی از منابع متحرک و ثابت دست یابیم.

وی تاکید کرد: در جریان این پروژه شرکت کنترل کیفیت هوا تنها راهکارها را ارائه خواهد داد و از آنجا که هر یک از منابع آلودگی در کشور دستگاه مسئول خود را دارد اجرای راهکارها به دستگاه‌های مرتبط سپرده می‌شود.

مدیرعامل شرکت کنترل کیفیت هوای تهران تاکید کرد: برای کاهش آلودگی هوای تهران، راهکارهای آزموده شده ارائه خواهد شد. در این زمینه نیاز به اختراع و نوآوری نداریم و تنها باید بدانیم سایر کشورها زمانی که دچار این مشکل بودند چه مسیری را طی کردند و سعی کنیم با بومی‌سازی این راه‌حل‌ها و تطابق آن با شرایط فرهنگی و اجتماعی کشور، آن‌ها را اجرایی کنیم.

حسینی در ادامه با اشاره به قوانین کاهش آلودگی هوا که طی سال‌های گذشته به تصویب رسید است، اظهار کرد: قانون منع پلاک‌گذاری موتورسیکلت‌های کاربراتوری مصوبه ۱۳۹۵ دولت است اما این مصوبه در اجرا نیاز به نظارت و بازرسی دقیق دارد تا واقعا پلاک‌گذاری موتور کاربراتوری صورت نگیرد و وارد بازار نشود همچنین باید نظارت‌ها در مورد جایگزین کردن موتورسیکلت‌های انژکتوری استاندارد به صورت دقیق انجام شود.

وی افزود: حذف کاربراتوری‌ها و خودروهای فرسوده همچنین حذف دیزلی‌ها که نقش آنها در سرطان‌زایی تایید شده، تصمیماتی است که برای کاهش آلودگی هوا شروع شده و در حال انجام است.

مدیرعامل شرکت کنترل کیفیت هوای تهران اظهار کرد: در حال حاضر نوسازی ناوگان تاکسیرانی، نصب فیلتر دوده و جریمه خودروهای فرسوده در کشور آغاز شده و لازم است که اجرای آن با جدیت ادامه یابد.

حسینی تاکید کرد: در زمینه ذرات معلق تهران آنالیز شیمیایی صورت گرفته ولی نیازمند اطلاعات بیشتر در این زمینه هستیم. افزون بر این فلزات سنگینی در آلاینده‌های تهران مشخص می‌شود که منابع آن شناخته شده نیست و لازم است در این زمینه مطالعات دقیق‌تری صورت گیرد.

وی در پایان گفت: پروژه حل معضل آلودگی هوای تهران که با همکاری جایکا و شرکت کنترل کیفیت هوای تهران انجام می‌شود راه‌حل پایانی برای معضل آلودگی هوا نیست بلکه تنها قطعه‌ای از یک پازل است.

منبع: ایسنا

خواندن 101 دفعه

نظر دادن

Make sure you enter all the required information, indicated by an asterisk (*). HTML code is not allowed.

جدیدترین عناوین

نشر مطالب با ذکر نام پایگاه خبری عصر اقتصاد بلامانع است. عصر اقتصاد مسئولیت مطالب از سایر منابع را عهده دار نمی باشد. 1395