دوشنبه, 29 مرداد 1397 ساعت 01:00

بی‌تدبیری و مرثیه‌سرایی برای صنایع دستی

این مورد را ارزیابی کنید
(0 رای‌ها)

اکرم رضائی نژاد

عصر اقتصاد: صنایع دستی اصلی‌ترین سند هویت تاریخی ملت و بخشی از میراث فرهنگی هر منطقه ای است اما به سبب کم توجهی، برخی صنایع دستی از بین رفته، شماری در حال منسوخ شدن و تعدادی هم کم رونق اما فعال است.

خبرگزاری رسمی کشور هر روز خبرهایی از تعطیلی و به فراموشی سپرده شدن یکی از صنایع دستی می دهد از جمله : " بافندگان گناوه گرفتار در تار و پود مشکلات، گرد و غبار فراموشی بر روی پاپوش قم، هنر «موج بافی» در تلاطم فراموشی، بازار مسگران تبریز دیگر رمق ندارد، ترانه های «نمدمالان» در کوچه ها نمی پیچد، « چشمه دوزی » پنهان از چشم ها، هنر «گیوه دوزی» در پستوی تاریخ "

این در حالیست که به گفته مسئولان در حال حاضر بیش از ۳۰۰ رشته صنایع دستی در سطح کشور فعال است اما باوجود ظرفیت مطلوب توسعه اقتصادی این صنعت- هنر به دلیل نبود تفکر صادرات محوری، متناسب نبودن تولید با نیاز بازار، بسته‌بندی، بازارچه دایمی، نداشتن برنامه‌ریزی منسجم و حمایت کم؛ و شاید مهمترین عامل آن به روز نبودن محصولات، نتوانسته نقش تاثیرگذار خود را در توسعه هر منطقه‌ای از کشور به خوبی ایفا کند.

وقتی برنامه‌ای برای بهره‌برداری از توان هنرمندان و به روز کردن صنایع دستی نداریم، بازار هنر نیز دچار رکود و تعطیلی می‌شود. وقتی نتوانیم صادرات خوبی را مدیریت کنیم و بازارسازی، بازاریابی و بازار شناسی بازار هدف مشخص نباشد، شاهد تعطیلی و رکود کارگاه‌های صنایع دستی خواهیم بود. آنچه که در پیشرفت صنایع دستی هند و چین موثر بوده، مدیریت بازار هدف و بازارسازی بود. این درحالی است که حتی از ظرفیت بخش بزرگی از صنایع دستی که بالغ بر 2 میلیون هنرمند است، استفاده نمی‌شود. حتی در داخل کشور نیز از محصولات صنایع دستی کم استفاده می‌شود که نشان از نبود مدیریت صحیح در این عرصه دارد. مدیریت امور مسئله مهمی است که متاسفانه در کشور ما ضعیف است.

این صنعت با مشکلات مهمی دست به گریبان است که از جمله آنها می توان به عدم اطلاع رسانی از ظرفیت های موجود و بازارسنجی دقیق و اینکه اگر صدهزار نفر به سراغ یک صنعت بروند، آیا ظرفیت دارد، و نیز عدم آگاهی کافی فعالان صنایع دستی از رشته‌ای که در آن فعالیت دارند، اشاره کرد. اگر هنرمند صنایع دستی بداند چه بسازد و چگونه بسازد؛ در رشته خود موفق خواهد شد.

اما مسئولان این عرصه بدون بازارسازی و مجهزکردن این صنعت به تکنولوژی های روز فقط روضه می خوانند که فلان صنعت از دست رفت.

حال آنکه با این اوضاع و در شرایط اقتصادی کنونی، شهرک‌های صنایع دستی در برخی از استان‌ها راه‌اندازی شده‌اند، که درواقع غیرفعال هستند که با وجود این شرایط ، ممکن است شاهد حضور مردم برای بازدید در این شهرک ها باشیم اما خرید انجام نمی‌شود. جمع کردن فعالان صنایع دستی در شهرک‌های صنایع دستی نمی‌تواند پاسخگوی نیازها باشد. به نظر می‌رسد که چنین خبرهایی بیشتر جنبه تبلیغاتی برای مسئولان دارد تا راهگشای صنایع دستی باشد.

در شرایطی که امروز جوانان این کشور سنگین ترین کاری که انجام می دهند، کلیک یک دکمه کامپیوتر است، آیا به سراغ مسگری می روند؟ مشقت این کارها حداقل مربوط به یک قرن پیش است، چه جذابیت و انگیزه ای براساس طراحی های امروز در نظر گرفته شده است که جوانان را جذب این مشاغل کند.

جامعه امروز دو گزینه پیش رو دارد، هم می تواند به سوی استارتاپ ها برود و درآمد میلیاردی داشته باشد و هم می تواند به سراغ صنایع دستی با وجود مشکلات بسیار برود.

به نظر می رسد زمانیکه کسی می تواند در حرفه ای سرمایه گذاری کند که بدون دردسر درآمد خوبی کسب کند به سراغ صنایع دستی با انبوهی از مشکلات نخواهد رفت.

به این ترتیب به نظر می رسد تدابیری اساسی و کاربردی برای احیای این صنایع با تجهیزکردن آنها به تکنولوژی های روز و جذب مردم برای سرمایه گذاری در این عرصه به دور از مرثیه سرایی باید اندیشیده و به کار گرفته شود.

 

خواندن 258 دفعه

نظر دادن

Make sure you enter all the required information, indicated by an asterisk (*). HTML code is not allowed.

جدیدترین عناوین

نشر مطالب با ذکر نام پایگاه خبری عصر اقتصاد بلامانع است. عصر اقتصاد مسئولیت مطالب از سایر منابع را عهده دار نمی باشد. 1395